Escrito del 16 al 22 de febrero de 2026
Érase una vez una familia. Como todas las familias, tenía sus reglas. Algunas escritas, la mayoría no. El padre —patriarca severo pero, creíamos, justo— las había impuesto después de una guerra que es mejor no recordar, sólo decir: “de suerte sobrevivimos”. "Estas reglas nos protegerán", dijo. "Si todos las respetamos, viviremos en paz." Y durante un tiempo, funcionó.
Los hijos crecieron bajo ese orden. Aprendieron que las fronteras eran sagradas; y que irrespetarlas, implicaba agravio y sangre; que la palabra empeñada valía, pero no más que el oro; y que cuando hubiera disputas se sentarían en la gran mesa del comedor —la ONU, la llamaban— y allí, entre todos, encontrarían solución si no consensuada, al menos justa. El padre, desde la cabecera, ostentaba el privilegio de ver la mesa completa. Cada acto suyo, desde ahí, se entendía como una manifestación clara y directa de las reglas. Incluso cuando las violaba —y las violaba, a veces con Vietnam, con Panamá, con la finada Yugoslavia— se molestaba en justificarse. "Es una excepción", decía. "Es por el bien de la familia."
Los hijos, con el tiempo, aprendieron a vivir con esa hipocresía. Eso sí: una hipocresía bien organizada: porque el padre, además de fuerte, era generoso. El oro fluía de sus manos. Y porque, sobre todo, todos creíamos en él. No tanto en su fuerza o en su dinero, como en su palabra. En su relato. El padre era el defensor de la libertad, el faro del mundo libre, el enviado —casi divino— de una misión civilizadora. La encarnación de quien, por obvias razones, era superior ante nuestra precariedad multinivel. Esa creencia era, quizá, su poder más profundo. Más que los misiles. Más que los papelitos verdes que llevaban un número, una pirámide, un jo siempre vigilante. Pero esta semana, sentados a la mesa del comedor global, algo ha cambiado. Los síntomas son inconfundibles y, la verdad, poco halagüeños.
Algunos datos Entre el 17 y el 24 de febrero de 2026, quien se haya tomado la molestia de observar con atención habrá visto el rostro de una autoridad en descomposición. No digo que haya muerto —la muerte, en estos casos, es siempre un proceso largo y lleno de funestos estertores— pero sí que algo esencial se ha quebrado. Miremos los hechos. O mejor: miremos los hechos y, sobre todo, los silencios.
En Oriente Medio, el padre ha desplegado la mayor flota de guerra que se recuerda desde aquella invasión a Irak, allá por 2003. Al menos el 30% de su flota naval más capaz está dispuesta y en lugar: Portaaviones, cazas, 16 buques de guerra acechando las costas de Irán. Las amenazas, habituales ya, no pierden su tono mafioso: "Mejor negociar para evitarnos causar graves consecuencias". Pero al mismo tiempo, en Ginebra, sus enviados se sientan a negociar con los mismos a quienes amenazan. Negocian mientras maniobran. Hablan de paz mientras empuñan la espada. Como lanzar besos mientras se afila un cuchillo.
Y lo más revelador: Irán aún no ha sido atacado. La fuerza se exhibe, es mastodóntica, se hace visible, pero no se usa. ¿Por qué? Porque la fuerza sin el oro que la sostenga —y el oro escasea y cada vez más caro, la deuda asfixia— es sólo un trueno que no trae lluvia ni se descarga sobre la tierra.
En Ucrania, se cumplieron cuatro años de aquella “invasión” que, según el relato, iba a “unir al mundo contra el agresor”. Y sí, la familia Occidente obedeció al “Daddy”, al decir del Secretario General de la OTAN; y ahora hasta conspiran por darle a Ucrania armas nucleares. Pero, todo parece indicar que, aunque el consenso parece indiscutible, en la Unión Europea, Hungría vetó las sanciones y el préstamo militar a Ucrania. Bastó un hijo díscolo para que esa rama de la familia entera mostrara su parálisis.
La autoridad moral, ese tercer pilar que sostenía el edificio, luce como arcilla bajo la lluvia.
En Palestina, la condena internacional a la expansión de asentamientos fue unánime. Turquía, la Liga Árabe, 18 países... todos dijeron lo mismo: "ilegal, violación del derecho internacional". Y sin embargo, los asentamientos siguen creciendo. Porque cuando todos condenan pero nadie actúa, la condena es sólo ruido. El derecho internacional, esa gran invención de la familia Occidental ca una vez más en obsolescencia ante la acción (o inacción) de quienes la parieron y la criaron.
El becerro de oro y los tres pilares Me vino a la memoria, mientras ordenaba mis apuntes, aquel pasaje del Éxodo. Moisés sube a la montaña a buscar las tablas de la ley, y el pueblo, impaciente, le pide a Aarón que les fabrique un dios visible, tangible. Y Aarón funde el oro y construye un becerro. No niega a Yahvé, simplemente lo transforma en algo más manejable, menos exigente.
Algo así le ha ocurrido a la familia Occidental. El padre ya no está en la montaña recibiendo mandamientos; está en Wall Street, ante su propio becerro de oro. El mercado, el consumo, el PIB, la eficiencia: esos son los nuevos dioses. In Gold We Trust, otherwise be dead. Y exigen sacrificios, desde luego, pero no exigen fe. No exigen creer en un relato. Solo exigen rendir.
Y así, los tres pilares que sostenían la autoridad paterna —la fuerza, el oro y la persuasión— muestran esta semana sus fisuras:
• La fuerza se exhibe en el Estrecho de Ormuz, pero nadie se atreve a dar el prime paso. Porque la fuerza sin respaldo económico es ruina, y porque los hijos ya no creen que quien la empuña tenga derecho divino para hacerlo.
• El oro fluye con menos generosidad. La deuda es inmensa, los competidores crecen, y los hijos —China, India, Brasil, y Rusia como “hijo bastardo”— ya tienen su propio dinero y negocian entre ellos, sin acudir a la caja paterna.
• La persuasión, ay, la persuasión. El relato del "mundo libre", de la "comunidad internacional", de los "valores compartidos", suena cada vez más hueco. Cuando el padre falta a su propia cita en la ONU, cuando sus palabras y sus actos se contradicen sistemáticamente, los hijos dejan de creer. Y sin fe, la autoridad se vuelve tiranía. Y la tiranía, sin oro ni relato, resulta ser un engaño del que hay que desentederse y deshacerse sin causar más problemas que lo que ya tenemos.
Lo que no pasó (y es tan importante como lo que sí) Esta semana nos enseñó también lo que no ocurrió. Y en esos silencios hay mensajes:
• Irán no fue atacado. A pesar de la armada desplegada, de las maniobras, de las amenazas, la diplomacia sigue siendo un dique; y la disuasión, así como lo que dejó la “Guerra de los Doce Días” ofrece infomación valiosa a la hora de tomar decisiones informadas.
• La ONU no actuó. Paralizada por los vetos de siempre, fue un espectador de lujo en su propio teatro. Todo un florero.
• No ha habido una tercera guerra mundial. Las grandes potencias se evitan, se miden, se amenazan, pero no se enfrentan directamente. La guerra sigue siendo por delegación, por poderes, por terceros.
• La narrativa occidental no se derrumbó del todo. Sigue ahí, herida pero viva, en los editoriales, en los discursos, en las condenas rituales. Lo que se ha derrumbado es la fe en ella. Mientras, millones mueren de precariedad, con la esperanza de un “sueño americano” que no existe desde hace unos 50 años...
Entonces, ¿qué venimos siendo? Si la familia ya no funciona como familia, si el padre ha perdido su autoridad incuestionada, si el oro escasea y el relato ya no convence... ¿qué interés común puede decirse que aún compartimos? No lo sé con certeza. Nadie lo sabe. Pero me atrevo a pensar que estamos en una sucia transición: como que te quiten un tumor pero te digan que te salió otro donde creías que andabas sano. Una situación de crisis, porque estamos ante algo indeseble para todo público. Y en este espacio monstruoso y fértil a la vez, conviven los restos del antiguo orden (la ONU, los tratados, las cortes) con las formas embrionarias del nuevo: el unilateralismo arbitrario, el multilateralismo sin iniciativa, la guerra como norma, la norma convertida en excepcionalidad, la política transaccional, el cinismo explícito, el fin de la hipocresía institucionalizada.
Los hijos han crecido. Dicen que ya no necesitan tanto al padre. Y el padre, que no sabe cómo manejar su propia obsolescencia, oscila entre la negociación y el berrinche, entre la ira y el tosco paternalismo, entre Ginebra y los portaaviones.
VERSION IN ENGLISH Once upon a time there was a family. Let's call it the West. (Though we could also name it "Modern" or "Western," which sounds almost like "Accidental.") February 16-22, 2026 Once upon a time there was a family. Like all families, it had its rules. Some written, most not. The father — a stern patriarch but, we believed, just — had imposed them after a war best left unremembered, except to say: "we barely survived." "These rules will protect us," he said. "If we all respect them, we will live in peace." And for a while, it worked. The children grew up under that order. They learned that borders were sacred; that to disrespect them meant grievance and blood; that a pledged word had value, but no more than gold; and that when disputes arose, they would sit at the great dining table — the UN, they called it — and there, among all, they would find a solution if not consensual, at least fair. The father, from the head of the table, held the privilege of seeing it whole. Every act of his, from that vantage, was understood as a clear and direct manifestation of the rules. Even when he violated them — and he did, at times with Vietnam, with Panama, with the late Yugoslavia — he bothered to justify himself. "It's an exception," he would say. "It's for the good of the family." The children, over time, learned to live with that hypocrisy. Mind you: a well-organized hypocrisy. Because the father, besides being strong, was generous. Gold flowed from his hands. And because, above all, we all believed in him. Not so much in his strength or his money, but in his word. In his story. The father was the defender of freedom, the beacon of the free world, the envoy — almost divine — of a civilizing mission. The embodiment of one who, for obvious reasons, was superior to our multi-level precariousness. That belief was, perhaps, his deepest power. More than the missiles. More than those little green papers bearing a number, a pyramid, an ever-watchful eye. But this week, sitting around the global dining table, something has changed. The symptoms are unmistakable and, truth be told, unflattering.
Some facts Between February 17 and 24, 2026, anyone who took the trouble to observe carefully would have seen the face of an authority in decay. I'm not saying it has died — death, in these cases, is always a long process full of death throes — but something essential has broken. Let's look at the facts. Or better: let's look at the facts and, above all, at the silences. In the Middle East, the father has deployed the largest war fleet since that invasion of Iraq, back in 2003. At least 30% of his most capable naval force is in place: aircraft carriers, fighter jets, 16 warships lurking off the coasts of Iran. The threats, by now routine, lose none of their mafia-like tone: "Better negotiate to avoid causing grave consequences." But at the same time, in Geneva, his envoys sit down to negotiate with the very people they threaten. They negotiate while maneuvering. They speak of peace while wielding the sword. Like blowing kisses while sharpening a knife. And the most telling thing: Iran has not yet been attacked. Force is displayed, it's mastodontic, it's made visible, but it's not used. Why? Because force without the gold to sustain it — and gold is scarce and ever more expensive, debt is suffocating — is just thunder that brings no rain, no lightning upon the earth. In Ukraine, four years have passed since that "invasion" that, according to the story, was supposed to "unite the world against the aggressor." And yes, the Western family obeyed "Daddy," as the NATO Secretary General would say; and now they even conspire to give Ukraine nuclear weapons. But everything seems to indicate that, although consensus seems indisputable, in the European Union, Hungary vetoed sanctions and the military loan to Ukraine. One unruly child was enough for that entire branch of the family to show its paralysis. Moral authority, that third pillar supporting the edifice, looks like clay in the rain. In Palestine, international condemnation of settlement expansion was unanimous. Turkey, the Arab League, 18 countries... all said the same: "illegal, violation of international law." And yet, the settlements keep growing. Because when everyone condemns but no one acts, condemnation is just noise. International law, that great invention of the Western family, falls once again into obsolescence before the action (or inaction) of those who gave birth to it and raised it.
The golden calf and the three pillars It came to mind, as I was organizing my notes, that passage from Exodus. Moses goes up the mountain to get the tablets of the law, and the people, impatient, ask Aaron to make them a visible, tangible god. And Aaron melts the gold and builds a calf. He doesn't deny Yahweh; he simply transforms him into something more manageable, less demanding. Something similar has happened to the Western family. The father is no longer on the mountain receiving commandments; he's on Wall Street, before his own golden calf. The market, consumption, GDP, efficiency: these are the new gods. In Gold We Trust, otherwise be dead. And they demand sacrifices, certainly, but they don't demand faith. They don't demand belief in a story. They only demand yield. And so, the three pillars that sustained paternal authority — force, gold, and persuasion — show their cracks this week: • Force is displayed in the Strait of Hormuz, but no one dares take the first step. Because force without economic backing is ruin, and because the children no longer believe that the one wielding it has any divine right to do so. • Gold flows less generously. Debt is immense, competitors grow, and the children — China, India, Brazil, and Russia as the "bastard child" — already have their own money and negotiate among themselves, without turning to the paternal coffers. • Persuasion, oh, persuasion. The story of the "free world," of the "international community," of "shared values," sounds increasingly hollow. When the father misses his own appointment at the UN, when his words and deeds systematically contradict each other, the children stop believing. And without faith, authority becomes tyranny. And tyranny, without gold or story, turns out to be a deception from which we must disengage and rid ourselves without causing more problems than we already have.
What didn't happen (and is as important as what did) This week also taught us what did not occur. And in those silences, there are messages: • Iran was not attacked. Despite the deployed armada, the maneuvers, the threats, diplomacy remains a dike; and deterrence, along with what the "Twelve-Day War" left behind, offers valuable information for informed decision-making. • The UN did not act. Paralyzed by the usual vetoes, it was a luxury spectator in its own theater. A decorative vase. • There has been no World War III. The great powers avoid each other, measure each other, threaten each other, but do not confront each other directly. War continues by delegation, by proxies, by third parties. • The Western narrative hasn't completely collapsed. It's still there, wounded but alive, in editorials, in speeches, in ritual condemnations. What has collapsed is faith in it. Meanwhile, millions die of precariousness, hoping for an "American dream" that hasn't existed for about 50 years...
So, what are we becoming? If the family no longer functions as a family, if the father has lost his unquestioned authority, if gold is scarce and the story no longer convinces... what common interest can we say we still share? I don't know for sure. No one does. But I dare to think we are in a dirty transition: like having a tumor removed only to be told another has appeared where you thought you were healthy. A crisis situation, because we face something undesirable for all audiences. And in this monstrous yet fertile space, the remains of the old order (the UN, treaties, courts) coexist with the embryonic forms of the new: arbitrary unilateralism, multilateralism without initiative, war as the norm, the norm turned into exceptionality, transactional politics, explicit cynicism, the end of institutionalized hypocrisy. The children have grown up. They say they no longer need the father so much. And the father, who doesn't know how to handle his own obsolescence, oscillates between negotiation and tantrums, between rage and clumsy paternalism, between Geneva and the aircraft carriers.
🇨🇳 Versión en mandarín (para un trabajador de Beijing)
从前有一个家庭。我们不妨称之为西方。 (尽管我们也可以称它为"现代"或"西方"，听起来几乎像"偶然"。) 2026年2月16日至22日 从前有一个家庭。像所有家庭一样，它有自己的规则。有些是成文的，大多数不是。父亲——一个严厉的家长，但我们相信他是公正的——在一场最好被遗忘的战争后强加了这些规则，只能说："我们勉强活下来了。""这些规则会保护我们，"他说。"如果我们都遵守它们，我们就会和平相处。" 在一段时间内，确实如此。 孩子们在这种秩序下长大。他们学会了边界是神圣的；侵犯边界意味着伤害和流血；承诺的话有分量，但不比黄金更重要；当出现争议时，他们会坐在那张大餐桌旁——他们称之为联合国——在那里，众人一起，即使找不到共识，至少能找到公平的解决方案。父亲坐在餐桌的首位，拥有看清整张桌子的特权。从这个位置看，他的每一个行为都被理解为规则的清晰直接体现。即使当他违反规则时——他确实违反过，有时是对越南，对巴拿马，对已不存在的南斯拉夫——他也会费心辩解。"这是个例外，"他会说。"这是为了家庭好。" 随着时间的推移，孩子们学会了忍受这种虚伪。注意：这是一种组织良好的虚伪。因为父亲不仅强大，而且慷慨。黄金从他的手中流出。最重要的是，我们都相信他。与其说是相信他的力量或金钱，不如说是相信他的话。相信他的叙事。父亲是自由的捍卫者，自由世界的灯塔，文明使命的使者——几乎是神圣的。他体现了一种基于显而易见的原因，高于我们多层次脆弱性的优越性。 这种信念，也许是他最深刻的力量。比导弹更深。比那些印着数字、金字塔和一只永远警惕的眼睛的绿色纸片更深。 但本周，坐在全球餐桌旁，有些事情变了。症状是 unmistakable 的，而且说实话，不容乐观。
一些事实 在2026年2月17日至24日之间，任何费心仔细观察的人都会看到一个正在腐朽的权威的面孔。我不是说它已经死了——在这种情况下，死亡总是一个漫长的过程，充满了垂死的挣扎——但某些本质的东西已经破裂了。 让我们看看事实。或者更好：让我们看看事实，最重要的是，看看沉默。 在中东，父亲部署了自2003年入侵伊拉克以来最大的舰队。他至少30%的最强大海军力量已经到位：航空母舰、战斗机、16艘军舰潜伏在伊朗海岸附近。这些威胁，虽然已成常态，但丝毫没有失去其黑手党式的口吻："最好谈判，避免造成严重后果。"但与此同时，在日内瓦，他的特使们坐下来与那些他们威胁的人谈判。他们在演习的同时谈判。他们一边谈论和平，一边挥舞着剑。就像一边飞吻，一边磨刀。 最有启示意义的是：伊朗还没有遭到攻击。武力被展示出来，是巨兽般的，是可见的，但没有被使用。为什么？因为没有黄金支撑的武力——黄金稀缺且越来越昂贵，债务让人窒息——只是雷声，没有雨，也没有闪电落在地上。 在乌克兰，那场据称要"团结世界对抗侵略者"的"入侵"已经过去了四年。是的，西方家庭听从了"爸爸"的话，正如北约秘书长所说；现在他们甚至密谋给乌克兰核武器。但一切似乎表明，尽管共识看似无可争议，但在欧盟内部，匈牙利否决了对乌克兰的制裁和军事贷款。一个不听话的孩子就足以让整个分支家族显示出其瘫痪状态。 道德权威，支撑大厦的第三根支柱，看起来像雨中的粘土。 在巴勒斯坦，国际社会对定居点扩张的谴责是一致的。土耳其、阿拉伯联盟、18个国家……都说了同样的话："非法，违反国际法。"然而，定居点仍在增长。因为当每个人都谴责但无人采取行动时，谴责只是噪音。国际法，这个西方家庭的伟大发明，在其缔造者和养育者的行动（或不作为）面前，再次沦为过时之物。
金牛犊与三根支柱 当我整理笔记时，我想起了《出埃及记》中的一段。摩西上山寻求法版，而人们不耐烦了，要求亚伦为他们造一个可见的、可触摸的神。亚伦熔化黄金，造了一只牛犊。他没有否认耶和华；他只是将他转化为更易管理、更少苛求的东西。 类似的事情也发生在西方家庭身上。父亲不再是在山上接受诫命；他身在华尔街，面对他自己的金牛犊。市场、消费、GDP、效率：这些是新的神。我们信仰黄金，否则就死。 他们当然要求牺牲，但不要求信仰。他们不要求相信一个叙事。他们只要求产出。 于是，支撑父亲权威的三根支柱——武力、黄金和说服力——本周都露出了裂痕： • 武力在霍尔木兹海峡展示，但没人敢迈出第一步。因为没有经济支撑的武力是毁灭，也因为孩子们不再相信挥舞武力的人有任何神权这样做。 • 黄金的流动不再那么慷慨。债务巨大，竞争者成长，孩子们——中国、印度、巴西，以及作为"私生子"的俄罗斯——已经有了自己的钱，他们之间互相谈判，不再求助于父亲的宝库。 • 说服力，唉，说服力。"自由世界"、"国际社会"、"共同价值观"的叙事，听起来越来越空洞。当父亲错过自己在联合国的约会，当他的言行系统性地自相矛盾，孩子们就不再相信。没有信仰，权威就变成暴政。而没有黄金和叙事的暴政，原来是一个我们必须摆脱的骗局，而且不能引起比我们已经拥有的更多麻烦。
没有发生的事情（和发生的事情一样重要） 这一周也教会我们什么没有发生。在这些沉默中，有信息： • 伊朗没有被攻击。 尽管有部署的舰队、演习、威胁，外交仍然是一个堤坝；威慑，以及"十二日战争"留下的经验，为做出明智的决定提供了宝贵信息。 • 联合国没有采取行动。 被惯常的否决权瘫痪，它成了自己剧场里的豪华观众。一个纯粹的花瓶。 • 没有发生第三次世界大战。 大国互相回避、互相衡量、互相威胁，但不直接对抗。战争继续通过代理、通过中间人、通过第三方进行。 • 西方的叙事没有完全崩溃。 它还在那里，受伤但活着，在社论里，在演讲里，在仪式性的谴责里。崩溃的是对它的信仰。与此同时，数百万人死于贫困，怀抱着一个大约50年前就不存在的"美国梦"的希望……
那么，我们正在变成什么？ 如果家庭不再像家庭那样运作，如果父亲失去了他无可置疑的权威，如果黄金稀缺，叙事不再令人信服……我们还能说我们共享什么共同利益？ 我不确定。没人知道。但我敢于认为我们正处于一个肮脏的过渡期：就像切除了一个肿瘤，却被告知在你以为健康的地方又长出了另一个。这是一个危机局面，因为我们都面临着某种不受欢迎的东西。在这个既畸形又肥沃的空间里，旧秩序的残余（联合国、条约、法院）与新秩序的胚胎形式共存：任意单边主义、没有主动性的多边主义、作为常态的战争、变成例外的常态、交易政治、赤裸裸的犬儒主义、制度化的虚伪的终结。 孩子们长大了。他们说不再那么需要父亲了。而父亲，不知道如何处理自己的过时，在谈判和发脾气之间摇摆，在愤怒和笨拙的家长式作风之间摇摆，在日内瓦和航空母舰之间摇摆。
🇮🇷 Versión en farsi (para una joven de Teherán)
روزی روزگاری خانوادهای بود. بگذارید اسمش را بگذاریم غرب. (هرچند میتوانستیم اسمش را «مدرن» یا «غربی» بگذاریم، که تقریباً شبیه «اتفاقی» به نظر میرسد.) ۲۷ بهمن تا ۴ اسفند ۱۴۰۴ (۱۶ تا ۲۲ فوریه ۲۰۲۶) روزی روزگاری خانوادهای بود. مثل همه خانوادهها، قوانین خودش را داشت. بعضی نوشته شده، بیشترشان نه. پدر — پدری سختگیر اما، باور ما این بود، عادل — آنها را بعد از جنگی تحمیل کرده بود که بهتر است به یاد نیاوریم، فقط بگوییم: «به زور جان به در بردیم.» «این قوانین از ما محافظت خواهند کرد،» گفت. «اگر همه به آنها احترام بگذاریم، در صلح زندگی خواهیم کرد.» و برای مدتی، کار کرد. بچهها زیر آن نظم بزرگ شدند. یاد گرفتند که مرزها مقدسند؛ و بیاحترامی به آنها به معنای تعرض و خونریزی است؛ که قول داده شده ارزشی دارد، اما نه بیشتر از طلا؛ و وقتی اختلافی پیش میآمد، پشت میز بزرگ غذاخوری مینشستند — اسمش را گذاشته بودند سازمان ملل — و آنجا، میان همه، راهحلی پیدا میکردند، اگر نه مورد توافق، حداقل عادلانه. پدر، از صدر میز، این امتیاز را داشت که همه میز را ببیند. هر عمل او، از آنجا، به مثابه تجلی روشن و مستقیم قوانین فهمیده میشد. حتی وقتی آنها را نقض میکرد — و میکرد، گاهی با ویتنام، با پاناما، با یوگسلاویِ دیگر موجود — به خود زحمت توجیه میداد. «استثناست،» میگفت. «به خیر خانواده است.» بچهها، با گذر زمان، یاد گرفتند با آن دورویی زندگی کنند. توجه کنید: دوروییای منظم. چون پدر، علاوه بر قدرتمندی، سخاوتمند بود. طلا از دستانش جاری بود. و چون، از همه مهمتر، همه ما به او باور داشتیم. نه آنقدر به قدرت یا پولش، که به کلامش. به روایتش. پدر مدافع آزادی بود، فانوس دنیای آزاد، فرستادهای — تقریباً الهی — برای مأموریتی متمدنساز. تجسم کسی که، به دلایل آشکار، برتر از وضعیت چندلایه ناپایدار ما بود. آن باور، شاید، عمیقترین قدرتش بود. عمیقتر از موشکها. عمیقتر از آن کاغذهای سبز کوچک با یک عدد، یک هرم، یک چشم همیشه مراقب. اما این هفته، پشت میز غذاخوری جهانی نشسته، چیزی تغییر کرده. نشانهها غیرقابل انکارند و، راستش را بخواهید، خوشایند نیستند.
چند واقعیت بین ۱۷ و ۲۴ فوریه ۲۰۲۶، هرکس که زحمت مشاهده دقیق را به خود داده باشد، چهره یک اقتدار در حال پوسیدن را دیده است. نمیگویم مرده است — مرگ، در این موارد، همیشه فرآیندی طولانی پر از آخرین ضربات است — اما چیزی اساسی شکسته است. بیایید به واقعیتها نگاه کنیم. یا بهتر: بیایید به واقعیتها و، از همه مهمتر، به سکوتها نگاه کنیم. در خاورمیانه، پدر بزرگترین ناوگان جنگی را از زمان آن حمله به عراق، در سال ۲۰۰۳، مستقر کرده است. حداقل ۳۰٪ از نیروی دریایی توانمندش در جای خود است: ناوهای هواپیمابر، جنگندهها، ۱۶ کشتی جنگی در سواحل ایران در کمین. تهدیدها، که دیگر عادی شدهاند، لحن مافیایی خود را از دست نمیدهند: «بهتر است مذاکره کنیم تا از عواقب وخیم جلوگیری کنیم.» اما در همان زمان، در ژنو، فرستادگانش با همان کسانی که تهدید میکنند پای میز مذاکره مینشینند. همزمان با مانور، مذاکره میکنند. از صلح حرف میزنند در حالی که شمشیر را در دست دارند. مثل بوسه فرستادن در حال تیز کردن چاقو. و گویاتر از همه: ایران هنوز هدف حمله قرار نگرفته. قدرت به نمایش گذاشته شده، عظیمالجثه است، دیده میشود، اما استفاده نمیشود. چرا؟ چون قدرت بدون طلایی که نگهش دارد — و طلا کمیاب است و گرانتر میشود، بدهی خفهکننده است — فقط تندری است که نه باران میآورد و نه بر زمین صاعقه میزند. در اوکراین، چهار سال از آن «تهاجمی» گذشت که بنا به روایت، قرار بود «جهان را علیه متجاوز متحد کند.» و بله، خانواده غربی از «بابا» اطاعت کرد، آنطور که دبیرکل ناتو میگفت؛ و حالا حتی توطئه میکنند که به اوکراین سلاح هستهای بدهند. اما به نظر میرسد هرچند اجماع غیرقابل انکار مینماید، در اتحادیه اروپا، مجارستان تحریمها و وام نظامی به اوکراین را وتو کرد. یک فرزند نافرمان کافی بود تا آن شاخه از خانواده تماماً فلج شدنش را نشان دهد. اقتدار اخلاقی، آن سومین ستونی که ساختمان را نگه داشته بود، مثل گلی در زیر باران به نظر میرسد. در فلسطین، محکومیت بینالمللی گسترش شهرکها یکپارچه بود. ترکیه، اتحادیه عرب، ۱۸ کشور... همه یکی را گفتند: «غیرقانونی، نقض حقوق بینالملل.» و با این حال، شهرکها به رشد خود ادامه میدهند. چون وقتی همه محکوم میکنند اما هیچکس عمل نمیکند، محکومیت فقط سر و صدا است. حقوق بینالملل، آن اختراع بزرگ خانواده غربی، بار دیگر در برابر عمل (یا عدم عمل) کسانی که آن را زاییدند و بزرگ کردند، به چیزی منسوخ تبدیل میشود.
گوساله سامری و سه ستون در حال مرتب کردن یادداشتهایم، آن قسمت از کتاب خروج به یادم آمد. موسی به کوه میرود تا الواح شریعت را بگیرد، و قوم، بیصبر، از هارون میخواهند برایشان خدایی قابل دیدن و لمس بسازد. و هارون طلا را ذوب میکند و گوسالهای میسازد. او یهوه را انکار نمیکند؛ صرفاً او را به چیزی تبدیل میکند که قابل مدیریتتر، کمتقاضاتر است. اتفاقی مشابه برای خانواده غربی افتاده است. پدر دیگر بر فراز کوه در حال دریافت فرامین نیست؛ او در وال استریت است، در برابر گوساله سامری خودش. بازار، مصرف، تولید ناخالص داخلی، کارایی: اینها خدایان جدیدند. ما به طلا اعتماد داریم، وگرنه مرگ. آنها قربانی میخواهند، البته، اما ایمان نمیخواهند. باور به یک روایت نمیخواهند. فقط بازدهی میخواهند. و بدینسان، سه ستونی که اقتدار پدری را نگه داشته بودند — قدرت، طلا، و اقناع — این هفته شکافهایشان را نشان میدهند: • قدرت در تنگه هرمز به نمایش درآمده، اما کسی جرأت قدم اول را ندارد. چون قدرت بدون پشتوانه اقتصادی، تباهی است، و چون بچهها دیگر باور ندارند که صاحب آن، حق الهی برای استفادهاش دارد. • طلا با سخاوت کمتری جاری است. بدهی عظیم است، رقبا رشد میکنند، و بچهها — چین، هند، برزیل، و روسیه به عنوان «فرزند حرامزاده» — پول خودشان را دارند و بین خودشان مذاکره میکنند، بدون مراجعه به صندوق پدری. • اقناع، آه، اقناع. روایت «دنیای آزاد»، «جامعه بینالمللی»، «ارزشهای مشترک»، هر چه بیشتر توخالی به نظر میرسد. وقتی پدر قرار خودش در سازمان ملل را از دست میدهد، وقتی گفتار و کردارش سیستماتیک با هم در تضادند، بچهها باورشان را از دست میدهند. و بدون ایمان، اقتدار بدل به استبداد میشود. و استبداد، بدون طلا و روایت، فریبی بیش نیست که باید از آن فاصله گرفت و خلاص شد بیآنکه مشکلاتی بیش از آنچه از قبل داریم ایجاد کند.
آنچه رخ نداد (و به اندازه آنچه رخ داد مهم است) این هفته همچنین به ما آموخت چه نشد. و در آن سکوتها پیامهایی هست: • ایران هدف حمله قرار نگرفت. با وجود ناوگان مستقر، مانورها، تهدیدها، دیپلماسی هنوز یک سد است؛ و بازدارندگی، همراه با آنچه «جنگ دوازده روزه» بر جای گذاشت، اطلاعات ارزشمندی برای تصمیمگیری آگاهانه ارائه میدهد. • سازمان ملل اقدامی نکرد. فلج شده توسط وتوهای همیشگی، تماشاگری لوکس در تئاتر خودش بود. یک گلدان تزئینی تمامعیار. • جنگ جهانی سومی رخ نداده. قدرتهای بزرگ از هم دوری میکنند، هم را میسنجند، تهدید میکنند، اما مستقیم رو در رو نمیشوند. جنگ همچنان از طریق نیابت، توسط واسطهها، توسط اشخاص ثالث ادامه دارد. • روایت غربی کاملاً فرونپاشیده. هنوز هست، زخمی اما زنده، در سرمقالهها، در سخنرانیها، در محکومیتهای تشریفاتی. چیزی که فروپاشیده ایمان به آن است. در این میان، میلیونها نفر از ناامنی میمیرند، به امید «رویای آمریکایی» که حدود ۵۰ سال است وجود ندارد…
پس، ما داریم چه میشویم؟ اگر خانواده دیگر به عنوان خانواده کار نمیکند، اگر پدر اقتدار بیچونوچرایش را از دست داده، اگر طلا کمیاب است و روایت دیگر قانعکننده نیست… چه منفعت مشترکی میتوانیم بگوییم هنوز داریم؟ با قطعیت نمیدانم. هیچکس نمیداند. اما جسارت میکنم فکر کنم در یک گذار کثیف هستیم: مثل اینکه توموری را بردارند اما بگویند تومور دیگری در جایی که فکر میکردی سالمی، درآمده. وضعیتی بحرانی، چون با چیزی نامطلوب برای تمام مخاطبان روبروییم. و در این فضای هیولاگونه و در عین حال حاصلخیز، بقایای نظم قدیم (سازمان ملل، معاهدات، دادگاهها) با اشکال جنینی نظم جدید همزیستی دارند: یکجانبهگرایی خودسرانه، چندجانبهگراییِ بدون ابتکار، جنگ به مثابه هنجار، هنجار بدل به استثنا، سیاست معاملهگرایانه، بدبینی آشکار، پایان ریاکاری نهادینهشده. بچهها بزرگ شدهاند. میگویند دیگر آنقدر به پدر نیاز ندارند. و پدر، که نمیداند با منسوخ شدن خود چطور کنار بیاید، میان مذاکره و قهر نوسان میکند، میان خشم و پدرسالاری خامدستانه، میان ژنو و ناوهای هواپیمابر.
PS. El texto que acabas de leer ha sido creado gracias a la energía que, desde el sol hasta los centros de datos, desde el huevo de una gallina hasta el técnico que enchufó una máquina, hicieron posible esta conversación.
Si te gustó lo que aquí encontraste; o si, más importante, te ofendió e indignó, cópialo libremente. Alimenta el debate, las ideas, los argumentos... entre menos balas se gasten, mejor.
Larga vida al diálogo, el único negocio que ofrece ganancias reales a todas las partes implicadas.
PS. The text you have just read was made possible by the energy that, from the sun to the data centers, from a hen's egg to the technician who plugged in a machine, made this conversation possible.
If you liked what you found here; or, more importantly, if it offended and outraged you, copy it freely. Feed the debate, the ideas, the arguments... the fewer bullets are spent, the better.
Long live dialogue, the only business that offers real gains to all parties involved.
Nice. True. Hope the war does’t come.